Το ακούσαμε κι αυτό από τον Αλέξη Τσίπρα. Μόλις προχθές ο ΣΥΡΙΖΑ συμπλήρωσε τις 100 ημέρες διακυβέρνησης, είπε ο πρωθυπουργός. Ως ορόσημο έβαλε την ημέρα που πήγε στην Ιθάκη και πανηγύρισε την έξοδο από τα Μνημόνια. Τους φάνηκε, προφανώς, έξυπνο ως ιδέα στο Μαξίμου, όπως τους φαίνεται πιασάρικο, να βαφτίσουν τις παροχές ως τέταρτο Μνημόνιο.
Έχουν γούστο αυτές οι καφενειακές ατάκες. Αλλά έχουν και ένα τεράστιο πρόβλημα. Γιατί, ενώ έχουν ως στόχο να τρολάρουν όσους ασκούν κριτική στην κυβέρνηση, καταλήγουν στο να αυτοτρολάρονται από την πραγματικότητα εκείνοι που της εκστομίζουν.
Αλλά πριν πάμε στη σημερινή πραγματικότητα, για να δούμε ποιος κυβερνούσε αυτή τη χώρα από τις 25 Ιανουαρίου 2015 έως τις 21 Αυγούστου 2018. Δεν μιλάμε για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα. Ηταν τριάμισι χρόνια.
Αν η χώρα κυβερνιόταν από την τρόικα, τότε γιατί όλα αυτά τα χρόνια ο Αλέξης Τσίπρας και οι σύντροφοί του θριαμβολογούσαν διαρκώς; Και αν όντως έχουμε βγει από τα Μνημόνια, όπως ισχυρίζεται το Μαξίμου, τότε αυτή που τα κατάφερε ήταν η τρόικα. Αν η χώρα κυβερνιόταν από τον ΣΥΡΙΖΑ, τότε ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που επέβαλε ένα σωρό επώδυνα μνημονιακά μέτρα. Αν η χώρα κυβερνιόταν από τον ΣΥΡΙΖΑ και την τρόικα, τότε η ευθύνη για όσα ζήσαμε είναι μοιρασμένη.
Τι συνέβη, όμως, στην αλήθεια; Το μοναδικό διάστημα που κυβέρνησε πραγματικά μόνος του ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν από τις 25 Ιανουαρίου έως τις 5 Ιουλίου του 2015. Και τα αποτελέσματα τα είδαμε. Η χώρα έφτασε μια ανάσα από το Grexit. Πώς έγινε αυτό; Ολοι, από τον πρωθυπουργό και τον Βαρουφάκη έως το τελευταίο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, αερολογούσαν και υποδύονταν τους επαναστάτες. Μόλις κατάλαβαν ότι αν συνέχιζαν την παράσταση έστω για μία ημέρα ακόμα θα γινόταν εδώ της… Αργεντινής, έκαναν την κωλοτούμπα του αιώνα και προσπάθησαν να επιρρίψουν τις ευθύνες στους δανειστές, στην αντιπολίτευση και στον… Χατζηπετρή.
Στη συνέχεια, και αφού υπέγραψαν το τρίτο Μνημόνιο, παραδόθηκαν άνευ όρων στην τρόικα. Μπορεί και πάλι να υποδύονταν τους αντιστασιακούς σε κάθε αξιολόγηση, στο τέλος όμως οι δανειστές όχι μόνο φόρτωναν το λογαριασμό των μέτρων, αλλά κατάφερναν να περάσουν ό,τι δεν είχαν περάσει στα δύο πρώτα Μνημόνια. Κάπως έτσι έγινε το Υπερταμείο, γεννήθηκε το καταστροφικό ασφαλιστικό Κατρούγκαλου, εκτινάχθηκαν όλοι οι άμεσοι και έμμεσοι φόροι και ξεκίνησαν οι πλειστηριασμοί ακινήτων και οι κατασχέσεις λογαριασμών.
Και ποια είναι η σημερινή πραγματικότητα; Οι δανειστές με το τέλος της δανειακής σύμβασης επέστρεψαν τα κλειδιά της διακυβέρνησης, αφού βέβαια πρώτα είχαν επιβάλει σκληρούς όρους για πάρα πολλά χρόνια. Και, το κυριότερο, αφού πρώτα είχαν «καθαρίσει» τα χέρια τους μπροστά στο ενδεχόμενο μια νέας μελλοντικής αποτυχίας/χρεοκοπίας της χώρας. Το ερώτημα είναι απλό: προλαβαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ στους λίγους μήνες που απομένουν έως τις κάλπες να ναρκοθετήσει ξανά το μέλλον της Ελλάδας όπως έκανε στο πρώτο εξάμηνο του 2015; Με την πραγματική οικονομία ρημαγμένη, τη χώρα εκτός αγορών, το ιδιωτικό χρέος στα ύψη, τη φοροδοτική ικανότητα των πολιτών εξαντλημένη και ένα ασφαλιστικό – ζόμπι, δυστυχώς, όλα είναι ανοιχτά. Ιδιαίτερα αν ο Αλέξης Τσίπρας και οι σύντροφοί του συνεχίσουν να δημιουργούν εκ νέου αυταπάτες πως «λεφτά υπάρχουν».
