Η Μέση Ανατολή φλέγεται, οι αγορές τρέμουν και ο Ντόναλντ Τραμπ, με ένα κινητό στο χέρι, αναδιαμορφώνει τον παγκόσμιο χάρτη μέσα από το Truth Social. Η τελευταία του ανακοίνωση για πενθήμερη παύση των πυρών κατά των ιρανικών ενεργειακών υποδομών δεν είναι μια απλή υποχώρηση, «μουσουδάκι μου». Είναι μια κίνηση στη σκακιέρα της «δημιουργικής ασάφειας», όπου ο στόχος δεν είναι μόνο η Τεχεράνη, αλλά η απόλυτη κυριαρχία των ΗΠΑ σε οικονομικό και γεωπολιτικό επίπεδο.

Η στρατηγική του «ζεστού-κρύου»

Ο Τραμπ εφαρμόζει το δόγμα που καλλιεργεί από το 1987. Πίεση μέχρι το σημείο θραύσης και μετά μια ξαφνική «αχτίδα ελπίδας». Το Σάββατο απειλούσε με ολοκληρωτικό αφανισμό αν δεν άνοιγε ο Ορμούζ σε 48 ώρες. Τη Δευτέρα, μιλάει για «παραγωγικές συνομιλίες». Αυτό το σκαμπανέβασμα παραλύει τον αντίπαλο. Το Ιράν δεν ξέρει αν πρέπει να επιτεθεί ή να διαπραγματευτεί, ενώ οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην Ευρώπη τρέχουν πανικόβλητοι να προλάβουν τις εξελίξεις. Ο Τραμπ θέλει να είναι ο μοναδικός ρυθμιστής του χάους.

Το πετρέλαιο ως «όπλο» και «μπλόφα»

Ο Τραμπ γνωρίζει ότι η δύναμή του κρύβεται στους αριθμούς των χρηματιστηρίων. Η πενθήμερη αναστολή των πλήξεων έριξε την τιμή του πετρελαίου κατά 14% σε λίγα λεπτά. Για τον Τραμπ, η οικονομία είναι το «ιερό δισκοπότηρο». Αν το πετρέλαιο εκτοξευόταν πάνω από τα 150 δολάρια, η αμερικανική οικονομία θα κατέρρεε. Με την «ανακωχή-μαϊμού», αγοράζει χρόνο, ηρεμεί τις αγορές και δείχνει στους ψηφοφόρους του ότι «ελέγχει την ακρίβεια», ενώ την ίδια στιγμή οι πύραυλοι παραμένουν οπλισμένοι.

Ο Ερντογάν με νούμερο προτεραιότητας για τον "άλλο κόσμο"! Το βίντεο-σοκ που προβλέπει τον επόμενο στόχο του Ισραήλ

Η μυστική «αλλαγή καθεστώτος»

Εδώ κρύβεται η ουσία. Ο Τραμπ δεν θέλει απλώς μια συμφωνία με τους Αγιατολάχ, θέλει να τους αντικαταστήσει. Οι αναφορές του σε «λογικά πρόσωπα» εντός του Ιράν και η αβεβαιότητα για την τύχη του Μοτζταμπά Χαμενεΐ δείχνουν ότι οι ΗΠΑ επενδύουν σε μια εσωτερική κατάρρευση. Το «πού το πάει» είναι ξεκάθαρο.Θέλει μια «νέα τάξη πραγμάτων» στον Περσικό, όπου οι ΗΠΑ θα συνδιαχειρίζονται τον Ορμούζ με μια κυβέρνηση-μαριονέτα, εξασφαλίζοντας την ενεργειακή ροή για τις επόμενες δεκαετίες.

Ο εκβιασμός των συμμάχων

Τέλος, ο Τραμπ χρησιμοποιεί την κρίση για να «ξεκαθαρίσει» τους λογαριασμούς του με το ΝΑΤΟ. Ζητάει από τους Ευρωπαίους να «πληρώσουν το μερίδιό τους» στον πόλεμο, αλλιώς θα τους αφήσει έρμαια της ενεργειακής κρίσης. Είναι ένας ωμός εκβιασμός: «Ή με βοηθάτε να υποτάξω το Ιράν, ή πληρώνετε τη βενζίνη 5 ευρώ το λίτρο».

Συμπέρασμα: Ο Τραμπ δεν αυτοσχεδιάζει. Εκτελεί ένα σχέδιο 40 ετών που συνδυάζει στρατιωτική ισχύ, οικονομική κερδοσκοπία και ωμή διπλωματία. Το αν θα οδηγήσει στην ειρήνη ή στην παγκόσμια ανάφλεξη, εξαρτάται από το αν το Ιράν θα δεχτεί να παίξει το παιχνίδι του ή αν θα απαντήσει με τα «σπέσιαλ σχέδια» που υποσχέθηκε.