Το αποκλειστικό ρεπορτάζ του Associated Press φέρνει στο φως μια κλασική, αλλά πάντα επικίνδυνη, αμερικανική στρατηγική στη Μέση Ανατολή. Η Ουάσινγκτον έστειλε στην Τεχεράνη ένα σχέδιο 15 σημείων για την επίτευξη κατάπαυσης του πυρός. Οι προσφορές στο τραπέζι ακούγονται δελεαστικές: άρση κυρώσεων, ανοχή στην ειρηνική πυρηνική ενέργεια και οικονομικά ανταλλάγματα, με αντάλλαγμα αυστηρούς περιορισμούς στο πυραυλικό πρόγραμμα του Ιράν και άνοιγμα του κρίσιμου Στενού του Ορμούζ.
Ο Ερντογάν ξέρει ότι θα είναι ο επόμενος “Χαμενεΐ” και επιτίθεται ολομέτωπα πλέον κατά του Ισραήλ
Ωστόσο, διαβάζοντας τα γεγονότα πίσω από τις διπλωματικές διαρροές, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο κυνική. Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ εφαρμόζει κατά γράμμα τη θεωρία του «καρότου και του μαστιγίου». Την ίδια ακριβώς στιγμή που οι Αμερικανοί διαμεσολαβητές μιλούν για ειρήνη, το Πεντάγωνο ετοιμάζεται να αναπτύξει τουλάχιστον 1.000 στρατιώτες της επίλεκτης 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας στην περιοχή. Πρόκειται για ξεκάθαρη «εξαναγκαστική διπλωματία». Προτείνουν την ειρήνη, αλλά προετοιμάζουν το έδαφος για σύγκρουση, στέλνοντας το μήνυμα πως το σχέδιο των 15 σημείων δεν είναι μια απλή πρόταση, αλλά ίσως ένα τελεσίγραφο.
Ο Στρατηγικός Δούρειος Ίππος του Ισλαμαμπάντ
Σε αυτό το θρίλερ, η επιλογή του Πακιστάν ως διαμεσολαβητή δεν είναι τυχαία. Το Ισλαμαμπάντ βλέπει μια χρυσή ευκαιρία να αναβαθμίσει τον γεωπολιτικό του ρόλο, προσφερόμενο να φιλοξενήσει τις νέες διαπραγματεύσεις. Το Πακιστάν, διατηρώντας παραδοσιακά περίπλοκες σχέσεις τόσο με την Ουάσινγκτον όσο και με την Τεχεράνη, λειτουργεί ως ο ιδανικός «αγωγός» μηνυμάτων σε μια στιγμή που η απευθείας επικοινωνία είναι τοξική.
Πλάνα από επίθεση με drone σε αμερικανική εγκατάσταση στη Βαγδάτη!
Αναλαμβάνοντας αυτόν τον ρόλο, η πακιστανική κυβέρνηση επιχειρεί να εξασφαλίσει τη δική της ασυλία και επιρροή στην ευρύτερη ισλαμική σφαίρα, λειτουργώντας ως βαλβίδα αποσυμπίεσης σε μια περιοχή που είναι έτοιμη να εκραγεί.
Η Βαθιά Καχυποψία της Τεχεράνης και ο Φόβος της Υπογραφής
Από την άλλη πλευρά, η αντίδραση του Ιράν είναι ενδεικτική του χάσματος εμπιστοσύνης. Οι Ιρανοί αξιωματούχοι, όπως ο υπουργός Εξωτερικών Άμπας Αραγτσί και ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλίμπαφ, τηρούν στάση απόλυτης άρνησης όσον αφορά τις απευθείας συνομιλίες, ενώ ο ιρανικός στρατός απορρίπτει δημόσια κάθε συζήτηση.
Γιατί η Τεχεράνη διστάζει; Επειδή το σχέδιο θυμίζει έντονα τις τακτικές που εφαρμόστηκαν στη Γάζα. Οι Ιρανοί γνωρίζουν ότι η παραμικρή δέσμευση για άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ ή για τον περιορισμό των πυραύλων τους, θα τους αποστερήσει τα μοναδικά στρατηγικά πλεονεκτήματα που διαθέτουν. Ο φόβος της ιρανικής ηγεσίας είναι ξεκάθαρος: αν υποκύψουν τώρα σε μια συμφωνία που επιβάλλεται υπό την απειλή αμερικανικών όπλων, κινδυνεύουν με στρατηγικό ευνουχισμό.
Το συμπέρασμα είναι σαφές. Οι Αμερικανοί θέλουν να κλειδώσουν την ασφαλή ροή του πετρελαίου και να περιορίσουν την ιρανική επιρροή χωρίς να εμπλακούν σε έναν γενικευμένο πόλεμο φθοράς, γνωρίζοντας το πολιτικό κόστος στο εσωτερικό τους. Το Ιράν, από την άλλη, προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, αρνούμενο να πέσει στην παγίδα μιας συμφωνίας που θα γραφτεί με αμερικανικούς όρους.
