Ο Τζέιμς Κάμερον υπήρξε για δεκαετίες παθιασμένος με τα ναυάγια, όμως κανένα δεν τον σημάδεψε όσο ο Τιτανικός. Η βύθιση του RMS Titanic στις 15 Απριλίου 1912, με περίπου 1.600 νεκρούς στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού, έγινε η βάση για την ταινία Titanic του 1997, μία από τις καλύτερες, αλλά και πιο εμπορικές στην ιστορία του κινηματογράφου.
Ο ίδιος έχει παραδεχθεί ότι ένας από τους λόγους που γύρισε την ταινία ήταν για να μπορέσει να καταδυθεί στα 3.800 μέτρα, στο ναυάγιο που αποκαλεί «το Έβερεστ των ναυαγίων».
Με ποιον τρόπο θα επιβίωνες στον Τιτανικό: «Το κλειδί ήταν να μην πέσεις στο νερό»
Έχοντας δει τον Τιτανικό με τα ίδια του τα μάτια και μελετήσει όσο λίγοι τη βύθιση, ο Κάμερον εξηγεί ότι η επιβίωση εξαρτιόταν από ένα πράγμα: «Να μείνεις εκτός νερού όσο το δυνατόν περισσότερο».
Τα νερά του Ατλαντικού εκείνο το βράδυ είχαν θερμοκρασία κάτω από το μηδέν, και οι περισσότεροι επιβάτες πέθαναν όχι από πνιγμό, αλλά από θερμικό σοκ.
Σε ερώτηση του Hollywood Reporter για το τι θα έκανε αν ταξίδευε μόνος του ως επιβάτης δεύτερης θέσης, ο σκηνοθέτης απάντησε ότι όλα θα εξαρτιόνταν από τη σωστή στιγμή… και από την ανθρωπιά των άλλων. Όπως λέει, οι περισσότεροι δεν είχαν το θάρρος να πηδήξουν στο νερό, επειδή δεν πίστευαν ότι το πλοίο θα βυθιστεί πραγματικά.
Το σχέδιο επιβίωσης που δεν έδειξε η ταινία
Ο Κάμερον πιστεύει ότι η καλύτερη επιλογή για κάποιον που δεν είχε θέση σε σωσίβια λέμβο ήταν να πηδήξει στο νερό ακριβώς τη στιγμή που η λέμβος καθελκυόταν: «Αν ήξερες με βεβαιότητα ότι το πλοίο θα βυθιστεί και δεν ήσουν σε βάρκα, έπρεπε να πέσεις στο νερό δίπλα της, τη στιγμή που έφευγε», εξηγεί.
Σε αντίθεση με τον Τζακ και τη Ρόουζ στην ταινία, οι περισσότεροι που κατέληξαν στο νερό είχαν ελάχιστες πιθανότητες επιβίωσης. Το παγωμένο σοκ ήταν θανατηφόρο μέσα σε λίγα λεπτά: «Μόλις οι βάρκες απομακρύνονταν, τελείωνε το παιχνίδι. Δεν θα σε άφηναν να πνιγείς μπροστά σε όλους όσο ο Τιτανικός ήταν ακόμα εκεί», λέει χαρακτηριστικά.
Ο σκηνοθέτης αποκάλυψε μάλιστα ότι είχε στο μυαλό του και συγκεκριμένη σωσίβια λέμβο: «Η βάρκα 4 θα ήταν καλή επιλογή», ανέφερε, εξηγώντας ότι σε τέτοιες στιγμές η πίεση των γεγονότων μπορούσε να οδηγήσει τους αξιωματικούς να δεχτούν επιπλέον επιβάτες.
