Το καλοκαίρι του 2015 θα μείνει για πάντα χαραγμένο στις ψυχές μας ως η στιγμή που η Ελλάδα βυθίστηκε στο απόλυτο σκοτάδι. Ήταν η εποχή που μια ολόκληρη χώρα, γονατισμένη από τα απανωτά μνημόνια και την κοινωνική αφαίμαξη, παραδιδόταν αλυσοδεμένη στην Γερμανία. Η Άνγκελα Μέρκελ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κρατούσαν την τύχη εκατομμυρίων ανθρώπων στα χέρια τους, επιβάλλοντας όρους που θύμιζαν κατοχή. Την ίδια ώρα, η παγκόσμια κοινή γνώμη δηλητηριαζόταν από ένα αφήγημα μίσους, γιατί οι Έλληνες παρουσιάζονταν ως «τεμπέληδες», «διεφθαρμένοι» και «υπερχρεωμένοι», άνθρωποι που δήθεν ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους και τώρα έπρεπε να τιμωρηθούν παραδειγματικά.
Ειρήνη με το "μαχαίρι στο λαιμό! Τελεσίγραφο Πούτιν σε Τραμπ για την Ουκρανία
Όμως, πίσω από τις κλειστές πόρτες και τις γυαλιστερές κουρτίνες των διεθνών φόρουμ, η αλήθεια που ανταλλασσόταν ήταν πολύ πιο σκοτεινή και κυνική. Τα emails που έρχονται στο φως από τα αρχεία του διαβόητου Τζέφρι Επστάιν αποκαλύπτουν ένα παρασκήνιο που σοκάρει. Ο Νόαμ Τσόμσκι, ο κορυφαίος διανοητής και ακτιβιστής, σε μια σειρά επικοινωνιών με τον Επστάιν —τον οποίο τότε όλη η ελίτ θεωρούσε έναν πανίσχυρο χρηματοοικονομικό παράγοντα. Έλεγε πράγματα που κανένας συστημικός πολιτικός δεν τόλμησε να ψιθυρίσει.
Η «Λίστα Επστάιν» και η Οικονομική Γενοκτονία
Πριν το όνομα του Επστάιν γίνει συνώνυμο της φρίκης και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανηλίκων, ο ιδρυτής της J. Epstein & Company ήταν ο άνθρωπος που «ψιθύριζε» στα αυτιά των ισχυρών. Στα αρχεία του, η ελληνική κρίση δεν περιγράφεται ως ένα πρόβλημα κακής διαχείρισης ενός λαού, αλλά ως ένα τέλεια στημένο έγκλημα. Ο Τσόμσκι, σε μήνυμά του προς τον Επστάιν στις 29 Ιουνίου 2015, έγραφε λόγια που σήμερα ακούγονται σαν κραυγή δικαίωσης: «Περίπου το 90% των πληρωμών που κατευθύνονται προς την Ελλάδα, στην πραγματικότητα πηγαίνει απευθείας στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες. Αυτές οι τράπεζες έκαναν επικίνδυνες, ριψοκίνδυνες επενδύσεις και τώρα απαιτούν να αποπληρωθούν μέχρι το τελευταίο σεντ, χρησιμοποιώντας τον ελληνικό λαό ως μεσάζοντα».
Η διαπίστωση του Τσόμσκι ήταν ξεκάθαρη, οι Έλληνες πλήρωναν με το αίμα τους χρέη που ποτέ δεν δημιούργησαν. Τα δισεκατομμύρια που βαφτίζονταν «βοήθεια» και «διασώσεις» δεν ακούμπησαν ποτέ την ελληνική οικονομία· ήταν απλώς λογιστικές εγγραφές που έσωζαν το τραπεζικό σύστημα του Βορρά. «Αυτά τα χρέη είναι ειδεχθή και επαχθή», επέμενε ο Τσόμσκι. «Θα έπρεπε να είχαν ακυρωθεί ή να γίνει μια ριζική αναδιάρθρωση, αντί να θυσιάζεται μια ολόκληρη κοινωνία».
Επστάιν: «όλα είναι μια ανόητη φάρσα»
Η απάντηση του Τζέφρι Επστάιν, μέσα από την κυνικότητα του κόσμου των δισεκατομμυρίων, συμπληρώνει το παζλ της προδοσίας. Ο Επστάιν περιέγραφε το μνημόνιο ως ένα «θέατρο σκιών». Σχολιάζοντας τη ροή των χρημάτων, σημείωνε χαρακτηριστικά: «Είναι ένα τέλειο παράδειγμα αυτού που σου έλεγα. Τα χρήματα πηγαίνουν από τη δεξιά τσέπη στην αριστερή. Η λογιστική για όλο αυτό είναι ακόμα πιο περίεργη. Είναι πληρωμή τόκων; Είναι έσοδα; Αν ο τόκος είναι υψηλός, το λες τοκογλυφία. Αν ο τόκος είναι χαμηλός, το λες διάσωση. Στην πραγματικότητα, όλα είναι ανόητα».
Για την οικονομική ελίτ που εκπροσωπούσε ο Επστάιν, ο πόνος των Ελλήνων ήταν απλώς «παράπλευρη απώλεια» σε ένα παιχνίδι λογιστικών αλχημειών. Δεν τους ένοιαζε αν τα νοσοκομεία στην Ελλάδα κατέρρεαν ή αν η ανεργία των νέων άγγιζε το 60%. Τους ένοιαζε μόνο αν η «λογιστική» έβγαινε σωστή για τις τράπεζες.
Το τίμημα της σιωπής και ο καθρέφτης της ιστορίας
Σήμερα, η αποκάλυψη αυτών των διαλόγων λειτουργεί ως ένας οδυνηρός καθρέφτης για τα μνημονιακά χρόνια. Η κοινωνική αφαίμαξη, οι περικοπές στις συντάξεις, η εκτίναξη των αυτοκτονιών και η φυγή των νέων στο εξωτερικό (brain drain) δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας «αναπόφευκτης» οικονομικής ανάγκης. Ήταν το αποτέλεσμα ενός διεθνούς οικονομικού πλιάτσικου. Η Ελλάδα παγιδεύτηκε σε έναν ιστό που ύφαναν τραπεζίτες και τεχνοκράτες, ενώ ο λαός στοχοποιήθηκε για να μην αποκαλυφθούν οι πραγματικοί ωφελημένοι.
Οι πραγματικοί «τεμπέληδες» και «διεφθαρμένοι» δεν ήταν οι πολίτες που πάλευαν να επιβιώσουν, αλλά εκείνοι που, πίσω από κλειστές πόρτες, οργάνωναν τη μεγαλύτερη μεταφορά πλούτου στην ιστορία της Ευρώπης. Οι διάλογοι Τσόμσκι-Επστάιν αποδεικνύουν ότι η αλήθεια ήταν πάντα εκεί, αλλά κανείς από τους ισχυρούς δεν ήθελε να την ακούσει.
Η Ελλάδα δεν χρεοκόπησε, η Ελλάδα λεηλατήθηκε για λογαριασμό άλλων. Και το χειρότερο; Οι υπεύθυνοι γι' αυτό το έγκλημα δεν τιμωρήθηκαν ποτέ, συνεχίζοντας να διαχειρίζονται τις τύχες του κόσμου από τα πολυτελή γραφεία τους, την ώρα που μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων προσπαθεί ακόμα να μαζέψει τα συντρίμμια της.
